Loyaal zijn – maar aan wie

Wat één van de mooiste eigenschappen van een mens is, is het kunnen binden aan elkaar, niet alleen maar je eigen belang zien, maar het belang van de groep, van ‘ons’ nastreven. Het lijkt in de huidige maatschappij niet meer van belang want het gaat steeds meer om “My…” of “I…”. Diep in de mensen zit toch het verlangen om samen te zijn, samen zaken voor elkaar te krijgen.

Het loyaal zijn naar anderen heeft ook zeker gevaren: je bent kwetsbaar en je kan jezelf verliezen.

Kwetsbaar zijn is mooi en bijzonder, maar kan je ook diep raken en daarom afstand nemen van het loyaal zijn naar anderen. Ja kan jezelf terug trekken in je eigen wereld met een dikke muur daar om heen. Het voelt veilig, maar het maakt je niet gelukkig. Diep van binnen voel je dat jij jezelf aan het verliezen bent, dat je dingen doet die ten diepste niet bij je passen.

Zoeken naar een goede balans zeggen we dan vaak. Wat is die balans dan? Een beetje laten kwetsen zodat ik ik het nog net trek? Maakt dat me gelukkig?

Ik heb inmiddels gemerkt dat je er pas echt voor anderen kan zijn, als je er ook (in eerste instantie) voor jezelf kan zijn. Pubertijd is een mooi voorbeeld waarin tieners leren wie ze zelf zijn om na hun pubertijd er echt te kunnen zijn voor anderen. Jezelf vinden is de sleutel tot het er kunnen zijn voor anderen, om echt loyaal te kunnen zijn naar je omgeving en je werk. Als jij weet wie je bent kunnen mensen je waardigheid niet afnemen door foute opmerkingen, of pijn die ze zelf hebben en projecteren op jou. En in die sterkte kan jij hun helpen door de pijn te komen.

Weet jij wie je bent? Kan jij loyaal zijn aan jezelf?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *